ฉันเพิ่งรู้ว่าในประเทศไทยของเรา มีคนมีความสามารถหลากหลายซุกตัวอยู่มากมาย ในวงการ "บล๊อก"
ไม่ว่าจะเป็นนักเขียน นักวาดภาพ นักแต่งเพลง นักดนตรี นักออกแบบ บลา บลา บลา
ไม่รู้ว่าเค้าได้สำแดงความสามารถทั้งหลายของพวกเขาในชีวิตจริงกันหรือเปล่า
หรือเค้าไม่มีที่ให้ปล่อยของ ไม่มีคนที่คุยด้วยแล้วเข้าใจ ไม่มีใครพูดภาษาเดียวกัน
ไม่มีพื้นที่ ให้พูดในสิ่งที่อยากพูด มันจึงถือกำเนิดขึ้นมาเป็น Blog
แต่ที่ฉันรู้คือ ฉันเป็นเพียงคนธรรมดา
ฉันมีไดอารี่ออนไลน์ เพราะว่าแฟนคลับทุกคนมี และมันเป็นพื้นที่ให้เราได้แชร์ประสบการณ์และอะไรต่อมิอะไรด้วยกัน หาใช่ด้วยเหตุผลที่จะมีสาระแก่นสารหรือเล่ห์กลใด
ฉันย้ายมาที่นี่ เพราะที่เก่ามันแฮงค์ บอกตามตรง ฉันยังรักมันอยู่มากเหลือเกิน
แม้ว่าที่โน่นจะเต็มไปด้วยพวกไร้สาระ บ้าบอ ปัญญาอ่อน
แต่ฉันว่า ที่นี่ ไม่ใช่ที่ของฉัน
ฉันพูดจาคนละภาษากับทุกๆ คน
สิ่งที่ฉันเข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจ
ฉันไม่ใช่คนดี เพราะเผลอ look down คนที่ต่ำกว่าตัวเองในบางครั้ง
และขณะเดียวกัน ก็เผลอเหยียดมุมปากใส่พวกคนที่สูงกว่าฉัน
อาจด้วยความหมั่นไส้
นั่นคือด้านมืดของฉัน
ไม่ได้ถือว่ากูดีกูเด่น แต่ไม่เคยมองใครดีใครเด่นเลยต่างหาก ที่ฉันเป็น
ฉันยอมรับ ฉันมีด้านมืด
ฉันก็มีโลกของฉัน คุณก็มีโลกของคุณ เราต่างมีโลกของกันและกัน
สิ่งที่ฉันเขียน ไม่เคยจะหวังให้ใครมาอ่าน
แล้วทำไมฉันไม่ไปเขียนในกระดาษเอาเล่า? คุณสงสัยไหม
ก็แค่พิมพ์ มันเร็วกว่าเขียน และฉันชอบใช้อินเตอร์เนต เท่านั้นแหละ เหตุผล
และถ้าคุณไม่ใช่คนที่เข้าใจในสิ่งที่ฉันเขียน
ไม่เข้าใจ ไม่ใช่สมาชิกของกลุ่ม คอมเมนต์ของคุณก็ไม่ได้มีค่า มีความหมายอะไรหรอก
มันก็รก...ก็เท่านั้น
ทำไมต้อง try so hard ที่จะทำให้คนอื่นพอใจ
มันเหนื่อยเกินไป ที่จะทำให้ใครมาชอบ หรือเข้าใจเรา
ฉันคือฉัน ฉันเป็นแบบนี้ ไม่ชอบก็อย่าชอบ ไม่มีใครบังคับ
ฉันต้องพยายามเขียนเรื่องมีสาระใช่ไหม เพื่อให้ใครอ่าน
แท้จริงแล้วฉันไม่ได้เขียนเพื่อให้ตัวเองอ่านหรอกหรือ
ฉันต้องทำความเข้าใจกับคนที่เกลียดฉันทำไม ฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเขา
ฉันยินดี ที่จะไม่ต้องสมาคมกับเขา ฉันไม่เดือดร้อน เชิญเกลียดฉันตามสบาย
entry นี้จึงเป็นเพียง another nonsense story รกสมอง ปวดลูกตาเปล่าๆ ปลี้ๆ
ไม่มีอะไรนอกจากผู้หญิงคนหนึ่งมานั่งพิราบรำพัน
ไปเถอะค่ะ ยังมีที่อื่น ที่ดีๆ ให้คุณได้อ่านอะไรที่สร้างสรรค์อยู่อีกเยอะ
ขออภัย ที่คุณบังเอิญหลงเข้ามา
ฉันยอมรับค่ะ ฉันมีด้านมืด
